o lubym

wczoraj lezymy w lozu, pytam, jak co wieczor (taki nasz rytual):

– powiesz ”Ojcze nasz”?

– Ojcze nasz – spelnia ma prosbe luby.

kilka dnia przed impreza Bizona lezymy, pozna juz godzina, luby opowiada o nowym wybryku szefa (a ja pozniej spac nie moge, bo rozmyslam;)), ale w pewnym momencie (po 1.00 juz bylo) reflektuje sie i zaspanym, ziewajacym glosem mruczy:

– musisz mi jeszcze powiedziec, jakie zabawy zaplanowalas na urodziny Bizona

– dobra. a wlasciwie, moge ci teraz powiedzec…

– nie!!! – nagle glos lubego nabral mocy:D

– zartowalam:DDD

mowie do lubego:

-powiedz ”prosze”

-prosie

– nie, nie prosie, tylko ”prosze”

– no mowie przeciez ”prosie”!

– prosie to mala swinia, a prosze to co innego

luby irytuje sie, bo on NIE SLYSZY roznicy miedzy ”prosze” a ”prosie”.

chcialam sprawdzic, czy Bizon slyszy roznice i zaczelam mowic do niego w stylu lubego ”psieprasiam”, ”prosie”. Bizon popatrzyl niepewnie, jakby matce rozum odebralo:

– mamo, mow normalnie!

czyli slyszy roznice:)