jezyk

wczoraj zaproszono mnie na spotkanie z pewnym naukowcem z Florydy. po nazwisku od razu wiedzialam, ze bedzie to Polak. on z kolei typowal czeskie pochodzenie:D pogadalismy, potem jeszcze wieczorem biesiada z grupa i wyszlo kilka fajnych projektow, nad ktorymi moglibysmy wspolpracowac. gdy odprowadzalam goscia na pociag, rozmawialismy po polsku. ale potem, gdy chcialam wieczorem strescic w mailu, ktore projekty moglbysmy razem rozwinac, nie potrafilam tego opisac w j. polskim. w koncu strescilam wszystko po angielsku i przyznalam, ze moj naukowy j. polski jest uposledzony. na to naukowiec z Florydy: moj naukowy polski nie istnieje.

z wielka przyjemnoscia podryftowalabym z moimi badaniami naukowymi w tym kierunku – jak to dziala, ze na codzien bez problemu czlowiek wlada pewnym jezykiem (ja polski nadal uwazam za moj pierwszy jezyk), ale sa takie wyjatkowe sytuacje, jak ta powyzsza. co tam w mozgu sie aktywuje, gdy mowie po polsku np. o emigracji, a co sie dzieje, gdy zaczynam mowic o pracy naukowej. dwie rozne szufladki sie otwieraja?;)