Wchodzimy do sypialni, nachylamy sie na Bizonkiem, spi sobie na boczku; Tak spokojnie oddycha. Luby patrzy i mowi: taki czlowieczek… ja na to, taki cud.

Ciagle nie moge uwierzyc, ze go nie bylo i jest. Ze powstal z 2 polaczonych komorek, ze oprocz cialka, jest w nim duszyczka.

Wzdluz naszej uliczki rosna drzewa, nie mam pojecia jakie, bo od botaniki zawsze sie migalam, a zielniki rodzice mi robili:) Mimo to, brak wiedzy botanicznej nie przeszkadza mi rozkoszowac sie widokiem: z drzew kapia ciezkie kiscie bialorozowych kwiatow. A ze drzewa pozasdzone sa blisko siebie, przy wejsciu na uliczke, ma sie wrazenie, ze niebo nie jest niebieskie, tylko wylozone platkami kwiatow bialorozowych. Uliczka wyglada tak urzekajaco, ze dostalam dzis e-maila od znajomej z pracy, ktora wczoraj wybrala sie na przejazdzke rowerowa i stwierdzila, ze to najpiekniejsza ulica w miescie. W zeszlym roku inna znajoma mowila, ze az przyjaciolke na spacer „do nas” wziela, zeby jej pokazac, jak tu ladnie. Dla mnie uliczka wyglada bajkowo i kojarzy mi sie, nie wiem czemu z Ania z Zielonego Wzgorza… mimo, ze drzewa sa rozowe, nie zielone. Powinnam zrobic kilka zdjec i wyslac tatowi; bedzie pod wrazeniem. I moze jeszcze mi powie, co to za drzwa, bo on ma bzika na punkcie drzew, krzewow i innych roslinek.

wczoraj moj student bronil prace doktorancka. po obronie szef mial wyglosic laudatio, co, zgodnie ze znaczeniem tego slowa, na ogol jest mowa pochwalna. a moj szef… wyglosil mowe, w kotrej przedstawil historie wspolpracy z naszym studentem, wiecej bylo o szefie i naszej grupie naukowej niz o nazym doktorancie, a co gorsza, wywlokl jeszcze kwasy z pzeszlosci, w stylu, ze student byl uparty, ze odmowil zaprezentowania swoich wynikow na bardzo prestizowym kongresie, ze tlumaczyl sie, ze prezentacje go tak stresuja, ze nie moze spac i jesc… a student powiedzial nam o tych problemach… w zaufaniu…

wiele osob spuscilo glowe…

a potem, podczas obiadu, szef wrocil do tego i wiecej takich zjadliwych wyrzutow z przeszlosci strzelil. strasznie mi bylo glupio. i dlatego, mimo ze nie planowalam przemowy, wstalam i zgodnie z prawda powiedzialam, ze ja oficjalnej mowy nie przygotowalam, ale chcialabym wykorzystac sytuacje i powiedziec tak od serca, ze bardzo cenilam wspolprace z tymze studentem, ze cenilam jego proaktywne dzialania, kreatywne myslenie, jego punktualnosc i rzetelnosc. zazartowalam, ze zaczynam odczuwac symptom pustego gniazda widzac jak  moi studencie z niego wyfrywaja w swiat i ze bede za moim studentm tesknic. Mam wielka nadzieje, ze moim wystapieniem zrekompensowalam naszemu doktorantowi durnowate wystapienie szefa.

a szefowi powiedzialam, ze moi co-promotorzy napisali dla mnie piosenke, ze jeden z nim ja spiewal, a drugi akompaniowal na saksofonie, ze w piosence wspomnieli o wsyzstkim z czego po czasie mozna sie smiac, ze moje myszy nie chcialy zachodzic w ciaze, za to ja sama i owszem, zostalam w miedzy czasie mama, ze nie dosc, ze musze sie uczyc nidrlandszkiego, to tez fryzyjskiego, jako ze weszlam do fryzyjskiej rodziny…. tekst tej piosenki mam w domu i kiedys ja szefowi pokaze. zeby wiedzial, ze swoich studentow nalezy wychowywac podczas doktoratu, a na zakonczenie trzeba umiec odpuscic.